Όταν είπα στον πατέρα μου ότι θέλω να γίνω ζωγράφος, μου είπε:
– Έχεις ταλέντο σαν τον Πάνο Αραβαντινό;
– Ταλέντο όχι, όμως υπομονή και επιμονή έχω, του απάντησα.
Γεννήθηκα στον Πειραιά. Από παιδί ήθελα να μάθω τί είναι η ζωγραφική που με τραβούσε τόσο.
Πώς γίνεται και πώς τη μαθαίνει κανείς.
Για να μάθω τα μυστικά της έχασα την προσωπική έλξη που εξασκούσε επάνω μου, για να δημιουργήσω αρχίζοντας
από το μηδέν μια νέα έλξη γι’ αυτήν.
Οι άνθρωποι με θεωρούσαν κατώτερο ον αρχίζοντας από τους συγγενείς και τελειώνοντας στους ελάχιστους φίλους μου.
Ίσως αυτή η περιφρόνηση με ανάγκασε να δουλέψω πιο εντατικά απ’ όσο μπορούσα.
Ήμουν και έμεινα ένας ερευνητής κι ένας μαθητής.
Δάσκαλοί μου ήταν ο Παρθένης, ο Κόντογλου, ο Πικιώνης.
Δάσκαλοι υπό την ευρύτερη σημασία ο Παπαδιαμάντης, ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Χαλεπάς και ο Καβάφης.
Όλοι αυτοί ήταν πληροφοριοδότες, παρά τη μεγάλη τους δόξα, ισάξιοι των ανωνύμων και ταπεινών που μου έμαθαν τα πιο πολλά.
Πολλές φορές νομίζω ότι δούλεψα καλά. Είμαι ήσυχος.
Γιάννης Τσαρούχης