Προσωπικά, θα ήθελα εν συντομία, να σας καταθέσω την ιστορία μου. Όντας κάτοικος επαρχιακής πόλης, πέρασα με γραπτές κατατακτήριες σε Σχολή της Αθήνας , μεταξύ πολλών υποψηφίων, κατέλαβα μια εκ των 3 θέσεων. Την ίδια χρονιά, διορίστηκα με γραπτό ΑΣΕΠ σε δυσπρόσιτο νησί με το 1ο μου πτυχίο. Απέκτησα το 3ο μου παιδί, εργαζόμουν μακρυά από την πόλη μου για χρόνια, ως την τελική μετάθεση στην πόλη μου.
Με τον νόμο βάσει του οποίου δόθηκε δικαίωμα ενεργοποίησης των ανενεργών φοιτητών, επανεγράφηκα και όχι μόνο πήρα πτυχίο, μετά από 20 χρόνια, παρακολουθώντας εντατικά για μόνο 1,5 χρόνο τη Σχολή και δίνοντας σωρεία μαθημάτων κάθε εξεταστική . Πήρα πτυχίο με 9,7 και είπα τον όρκο. Στην ορκομωσία είχα ήδη και 4ο παιδί. Το πτυχίο το χρησιμοποιώ για να έχω δικαίωμα β ανάθεσης μαθημάτων στο ίδιο σχολείο , γιατί ειδάλλως έπρεπε να μετακινούμαι σε 3-4….
Κατόπιν, λόγω της εργασίας μου χρειαζόμουν νομικές γνώσεις, μετείχα με επιτυχία, μετά από επίπονη 2ετή προετοιμασία, στις γραπτές κατατακτήριες της Νομικής. Υπενθυμίζω, ότι βάσει Συντάγματος και αποφάσεις ΣΤΕ, η ηλικία απαγορεύεται να τίθεται ως όριο. Οπουδήποτε. Δεν δικαιούμαι πάσο φοιτητικό, βιβλία κλπ. Έχω μέσο όρο 8. Λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας συγγενών α βαθμού, αδυνατώ να απουσιάζω από το σπίτι, πέραν των ωρών εργασίας μου κατά τις οποίες, υπάρχει άτομο επί αμοιβή μαζί τους. Αιτηθηκα μερική φοίτηση και στη συνέχεια και παύση σπουδών.
Κάποια στιγμή, με τον επιχειρούμενο νόμο, πιθανώς θα κινδυνεύω με διαγραφή. 2 χρόνια προετοιμασίας, 3 χρόνια παρακολούθησης μαθημάτων, ταξίδια, μια περιουσία εισιτήρια στον ΟΣΕ, κόπος και χρήματα για έναν σκασμό πανάκριβα βιβλία και κώδικες , έτσι απλά, θα πάνε χαμένα…. Απλά, επειδή ξεπέρασα το ν+2; Είναι δίκαιο;
Θεωρώ, ότι κάθε Σχολή με βάση τον μέσο όρο σπουδών των φοιτητών της, λόγω δυσκολίας της εκάστοτε Σχολής, θα πρέπει να μπορεί να θέτει εξατομικευμένα τους δικούς της όρους διαγραφής, και όχι να ισχύει οριζόντιος κόφτης. Και ναι, θέλω το πτυχίο μου να είναι από δημόσιο ΑΕΙ, κι όχι κάποια ιδιωτική Νομική. Είμαι φορολογούμενος πολίτης αυτής της χώρας. Στα ΑΕΙ, με ταβάνια που στάζουν ή πέφτουν στα κεφάλια φοιτητών, φοιτητές που κάθονται στα πατώματα διψώντας για γνώση, ή στα περβάζια των παραθύρων λόγω έλλειψης υποδομών και επαρκών θέσεων, ή γιατί στα αμφιθέατρα μοιράζεται ο χρόνος σε 2 ή 3 Σχολές (Νομική ΑΠΘ, Φιλοσοφική κλπ), με αποτέλεσμα να έχεις παρακολουθήσεις από το πρωί ως το βράδυ….
Αφήστε με εμένα. Σε όλα αυτά τα νέα παιδιά, που υπό αυτές τις συνθήκες, τις ελλιπείς υποδομές, την οικονομική δυσχέρεια των οικογενειών τους, την ανάγκη να εργαστούν, τα ίδια, που έδωσαν 6 χρόνια από την ζωή τους, τι θα πούμε ως κοινωνία; Ότι, τώρα διαγράφεσαι…? Και… ΑΝ είναι, γράψου σε ένα ιδιωτικό Πανεπιστήμιο και φτου από την αρχή; Αλλά ν+2 χρόνια?Α, ξέχασα, στην ιδιωτική πχ Νομική, δεν θα υπάρχουν χρονικά όρια… Οποία υποκρισία. Οποία απογοήτευση. Για αυτό, με τέτοια οριζόντια μέτρα , δεν θα μείνει κανείς νέος σε αυτή την χώρα. Λυπάμαι. Αλλά κυρίως::Ντρέπομαι. Γιατί δεν καταφέραμε ως χώρα, να παρέχουμε όσα θα έπρεπε στους νέους μας, τους αυριανούς επιστήμονες, και μόνο απαιτούμε από αυτούς…Μόνο, ”Τελείωνε, σε ν συν 2, έφυγες…”. Όχι brain again, αλλά.. θα φύγουν και οι τελευταίοι εναπομείναντες από αυτή τη χώρα. Εκτός κι αν αυτό είναι ο στόχος.
Προσωπικά, θα ήθελα εν συντομία, να σας καταθέσω την ιστορία μου. Όντας κάτοικος επαρχιακής πόλης, πέρασα με γραπτές κατατακτήριες σε Σχολή της Αθήνας , μεταξύ πολλών υποψηφίων, κατέλαβα μια εκ των 3 θέσεων. Την ίδια χρονιά, διορίστηκα με γραπτό ΑΣΕΠ σε δυσπρόσιτο νησί με το 1ο μου πτυχίο. Απέκτησα το 3ο μου παιδί, εργαζόμουν μακρυά από την πόλη μου για χρόνια, ως την τελική μετάθεση στην πόλη μου.
Με τον νόμο βάσει του οποίου δόθηκε δικαίωμα ενεργοποίησης των ανενεργών φοιτητών, επανεγράφηκα και όχι μόνο πήρα πτυχίο, μετά από 20 χρόνια, παρακολουθώντας εντατικά για μόνο 1,5 χρόνο τη Σχολή και δίνοντας σωρεία μαθημάτων κάθε εξεταστική . Πήρα πτυχίο με 9,7 και είπα τον όρκο. Στην ορκομωσία είχα ήδη και 4ο παιδί. Το πτυχίο το χρησιμοποιώ για να έχω δικαίωμα β ανάθεσης μαθημάτων στο ίδιο σχολείο , γιατί ειδάλλως έπρεπε να μετακινούμαι σε 3-4….
Κατόπιν, λόγω της εργασίας μου χρειαζόμουν νομικές γνώσεις, μετείχα με επιτυχία, μετά από επίπονη 2ετή προετοιμασία, στις γραπτές κατατακτήριες της Νομικής. Υπενθυμίζω, ότι βάσει Συντάγματος και αποφάσεις ΣΤΕ, η ηλικία απαγορεύεται να τίθεται ως όριο. Οπουδήποτε. Δεν δικαιούμαι πάσο φοιτητικό, βιβλία κλπ. Έχω μέσο όρο 8. Λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας συγγενών α βαθμού, αδυνατώ να απουσιάζω από το σπίτι, πέραν των ωρών εργασίας μου κατά τις οποίες, υπάρχει άτομο επί αμοιβή μαζί τους. Αιτηθηκα μερική φοίτηση και στη συνέχεια και παύση σπουδών.
Κάποια στιγμή, με τον επιχειρούμενο νόμο, πιθανώς θα κινδυνεύω με διαγραφή. 2 χρόνια προετοιμασίας, 3 χρόνια παρακολούθησης μαθημάτων, ταξίδια, μια περιουσία εισιτήρια στον ΟΣΕ, κόπος και χρήματα για έναν σκασμό πανάκριβα βιβλία και κώδικες , έτσι απλά, θα πάνε χαμένα…. Απλά, επειδή ξεπέρασα το ν+2; Είναι δίκαιο;
Θεωρώ, ότι κάθε Σχολή με βάση τον μέσο όρο σπουδών των φοιτητών της, λόγω δυσκολίας της εκάστοτε Σχολής, θα πρέπει να μπορεί να θέτει εξατομικευμένα τους δικούς της όρους διαγραφής, και όχι να ισχύει οριζόντιος κόφτης. Και ναι, θέλω το πτυχίο μου να είναι από δημόσιο ΑΕΙ, κι όχι κάποια ιδιωτική Νομική. Είμαι φορολογούμενος πολίτης αυτής της χώρας. Στα ΑΕΙ, με ταβάνια που στάζουν ή πέφτουν στα κεφάλια φοιτητών, φοιτητές που κάθονται στα πατώματα διψώντας για γνώση, ή στα περβάζια των παραθύρων λόγω έλλειψης υποδομών και επαρκών θέσεων, ή γιατί στα αμφιθέατρα μοιράζεται ο χρόνος σε 2 ή 3 Σχολές (Νομική ΑΠΘ, Φιλοσοφική κλπ), με αποτέλεσμα να έχεις παρακολουθήσεις από το πρωί ως το βράδυ….
Αφήστε με εμένα. Σε όλα αυτά τα νέα παιδιά, που υπό αυτές τις συνθήκες, τις ελλιπείς υποδομές, την οικονομική δυσχέρεια των οικογενειών τους, την ανάγκη να εργαστούν, τα ίδια, που έδωσαν 6 χρόνια από την ζωή τους, τι θα πούμε ως κοινωνία; Ότι, τώρα διαγράφεσαι…? Και… ΑΝ είναι, γράψου σε ένα ιδιωτικό Πανεπιστήμιο και φτου από την αρχή; Αλλά ν+2 χρόνια?Α, ξέχασα, στην ιδιωτική πχ Νομική, δεν θα υπάρχουν χρονικά όρια… Οποία υποκρισία. Οποία απογοήτευση. Για αυτό, με τέτοια οριζόντια μέτρα , δεν θα μείνει κανείς νέος σε αυτή την χώρα. Λυπάμαι. Αλλά κυρίως::Ντρέπομαι. Γιατί δεν καταφέραμε ως χώρα, να παρέχουμε όσα θα έπρεπε στους νέους μας, τους αυριανούς επιστήμονες, και μόνο απαιτούμε από αυτούς…Μόνο, ”Τελείωνε, σε ν συν 2, έφυγες…”. Όχι brain again, αλλά.. θα φύγουν και οι τελευταίοι εναπομείναντες από αυτή τη χώρα. Εκτός κι αν αυτό είναι ο στόχος.